ComiCon Road ** Only Heart Can Heal

จริงๆเอาไปมอบให้ตั้งแต่วันศุกร์ที่ 30 พ.ค. แต่เกิดอะไรยุ่งๆหลายอย่างเลยเพิ่งมีโอกาสถ่ายรูปใบเสร็จรับเงินมาให้ดูกันนะคะ ส่วนจดหมายขอบคุณจะส่งตามมาให้ทีหลังค่ะ

ถ่ายตอนกลางคืนรูปไม่ชัดต้องขอโทษด้วยค่ะ ^^"

ช่วงนี้หลายๆคนป่วย อย่างวันที่ไปมอบเช็คคุณพ่อชัชวาลเองก็ไม่ค่อยสบาย ต้องเข้าเครื่องสแกน MRI แต่เจ้าหน้าที่ของมูลนิธิบอกว่าคุณพ่อเซ็นเตรียมไว้ให้แล้ว เพราะนัดไว้ก่อนหน้านี้ และคุณพ่อชัชวาลฝากขอบคุณทุกท่านที่มาช่วยเหลือด้วยค่ะ

ขอขอบคุณทุกท่านที่มีส่วนช่วยเหลือในงานโคโคโระครั้งที่ 3 นี้อีกครั้งนะคะ

สปอนเซอร์

-FastBook 

-Otaku

-Fadalgia

Circle ทุกท่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง

-เดธไลน์

-Out of order

-Miyuki Shop

กลุ่มสภาถั่ว และ กลุ่ม Puri สำหรับการแสดงสนุกๆบนเวทีค่ะ

วง Cover

-Eternal  Rhythm  

-Terpsi Chori

-MiNi Pang 

-Fiesta 

-Juicy  Jump

-Synchronize

Cosplayer ทุกท่าน

ขอบคุณทุกท่านมากๆค่ะ ถ้าหากไม่มีทุกท่านคอยช่วยเหลือก็คงไม่มีงานโคโคโระในหลายๆครั้งที่ผ่านมา

ทีนี้มาถึงโซนสตาฟฟ์รั่วกันบ้าง เอาที่พอจำได้นะคะ

วันเสาร์ที่ 17 พี่น้องสตาฟฟ์ที่ผ่านเข้ารอบสุดท้าย(พี่เคียว ,ส้ม,บี,นะ)ทำงานกันชนิดที่ว่ากว่าจะได้นอนกันตอนตี 3 และตื่นตั้งแต่ตี 5 ครึ่ง (ถึงแม้ว่าเราจะเปิดโรงงานนรกกันไปหลายรอบแล้วแต่ก็ยังมีงานทีต้องเตรียมกันอีกเยอะทีเดียว) เช้าวันนั้นสตาฟฟ์ออกแนวเบลอ ไม่ตื่นเต้นแต่เบลอแทน ราวๆแปดโมงนิดๆก็ขนลัง 3 ลังและของอื่นๆขึ้นรถไปที่เซ็นต์หลุยส์ พอถึงปุ๊ปก็โทรหาฝนแม่งานผู้น่ารัก

"เจ๊ ทำไมเพิ่งมา ไปซื้อโอ บอง แปง ให้ฝนเลย เอาแซนวิชกับโกโก้เย็น"

ได้ยินดังนั้นจะรอช้าอยู่ไย รีบวิ่งไปร้าน อุ บน พัน เอ๊ย! ร้าน โอ บอง แปง ทันที โดยมี นะ ใส่ชุดเมดถือชุดวิ่งตาม (ปีหน้านี่ถ้าได้จัดกะเอาคอนเซ็ปสตาฟฟ์ใส่ชุดเมด+ใส่แว่น+หูแมวนี่ล่ะ) หลังจากนั้นขึ้นไปที่งาน วิ่งไปแต่งหน้าสตาฟฟ์ จัดเก้าอี้ แปะป้าย Circle บางโต๊ะก็ไม่ได้แปะเพราะวิ่งเลยไป ขอโทษด้วยค่ะ เช้าวันนั้นเบลอจัดจำได้แต่ว่าวิ่งเกือบตลอด พอช่วงบ่ายก็เริ่มอยู่ข้างเวทีพักกินข้าวกล่อง วิ่งน้อยลงเพราะหัวเข่าเริ่มออกอาการปวด เลยขอนั่งอู้ดูการแสดงอยู่ข้างเวที

จากนั้นจำไม่ได้ค่ะ 555 ขอตัดเข้าสู่ช่วงประมูลของบนเวที ตอนที่ยืนเกาะข้างเวทีนั้นขอสารภาพว่า จำอะไรแทบไม่ได้เลย ยืนอยู่ตรงนั้นมองไม่เห็นเลยว่าประมูลอะไรกันอยู่ ก้มหน้าก้มตาเขียนอย่างเดียว ทำให้ได้รู้ฤทธิ์ของการนอนไม่พอหลายๆวันมันทำให้ความจำเสื่อมได้ถึงเพียงนี้ 555 เพราะพอมาดูหน้าซองวันรุ่งขึ้น อืม โปสเตอร์ดงบังนี่ของใครเอ่ย โปสเตอร์สาวน้อยนี่ของใครน๊า และพวกกุญแจนี่ของใครหนอ เพราะเท่าที่จำได้ทางสตาฟฟ์เตรียมของไว้แค่โปสเตอร์รีบอนด์ กับสแตนเคโรโระ ดังนั้นของอื่นๆน่าจะเป็นของที่ทาง Circle ส่งมาช่วยร่วมประมูลหน้าเวที ขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

จากนั้นมาจำได้อีกทีตอนเกือบๆเลิกงานช่วงโดนน้องๆสตาฟฟ์กลั่นแกล้ง บอกไว้แล้วว่าจะไม่ขึ้นเวทีแต่ก็โดนลากขึ้นไปจนได้ (รู้สึกโดนแกล้งทุกปีเลย จะมีสักปีไหมที่จะไม่โดนลากขึ้นเวที) ได้น้องหมีสีฟ้ามานอนกอด ขอบคุณน้องๆสตาฟฟ์มากๆนะจ๊ะ 

สุดท้ายพองานเลิก ไปนั่งทานข้าวกันที่ร้าน S&P มีความรู้สึกว่าเหนื่อยมากๆแต่ก็ยังสนุกอยู่นะ ^^ พอกลับถึงบ้านช่วยกันนับเงิน จากนั้นสตาฟฟ์หลายชีวิตก็นอนสลบอยู่ที่พื้นห้อง (เพิ่งรู้ว่าพื้นห้องตัวเองนี่ก็นอนสบายเหมือนกันแฮะ) เรียกว่าสลบได้เลยเพราะพอตื่นเช้ามามีสตาฟฟ์จำนวน 2 คนที่จำกันไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมมานอนอยู่ตรงนี้ได้

เห็น 1 ในสตาฟฟ์รุ่นบุกเบิกอัพบล็อกรำลึกความหลังถึงงานโคโคโระ ทำให้นึกถึงความหลังเมื่อปีที่ผ่านๆมา

จากจุดเริ่มต้นเล็กๆ จากความคิดที่ว่าอยากจะบวชของสตาฟฟ์บ๊องๆคนนึง ที่เดินตามมาเซอร์มาร์ธาไปทั่วโรงพยาบาลเซ็นต์หลุยส์อยู่ 1 วันเต็มๆ ได้เห็นว่ามีคนที่กำลังต่อสู้เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ รอคอยความหวังจากความช่วยเหลือของมูลนิธิเซ็นต์หลุยส์

ตอนที่ยืนอยู่ข้างๆเตียงคุณลุงท่านนั้น นอกจากจะช่วยมาเซอร์สวดภาวนาให้คุณลุงหายเร็วๆแล้ว ในใจก็ยังคิดว่า "เราจะทำอะไรได้มากกว่านี้ไหม" แต่ด้วยลำพังคนแค่คนเดียวคงทำอะไรมากไม่ได้ แต่สายตาของคุณลุงยังติดอยู่ในใจตลอด

จนมาคิดได้ว่าอยากจัดงานการ์ตูนการกุศล สถานที่ที่คิดไอเดียนี้ออกคือที่สถานีขนส่ง ตอนนั้นนั่งอยู่ในรถคนเดียว พี่ชายฝากของไปส่งกับรถทัวร์ นึกย้อนกลับไปทีไรก็ขำทุกที มันไม่น่าจะคิดออกได้ในที่แบบนั้นเลย

จากนั้นโทรหาน้องๆที่ทุกวันนี้ก็กลายมาเป็นสตาฟฟ์รุ่นบุกเบิกของงานโคโคโระไปแล้ว

จากงานครั้งแรกที่พวกเรายังทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง ไม่เคยจัดงานการ์ตูน ไม่เคยมีชื่อเสียงทางด้านนี้เลยด้วยซ้ำ อุปสรรคมากมายนับไม่ถ้วน ทั้งเรื่องสถานที่ เนื่องจากเซ็นต์หลุยส์ไม่เคยมีงานแบบนี้มาก่อน ถึงแม้จะพอมีเส้นอยู่บ้างแต่ก็ยังยากอยู่ดี ทั้งเรื่องเงินที่ต้องหาสปอนเซอร์มาช่วยเพราะปีแรกยังต้องจ่ายค่าห้องเองอยู่ ทั้งเรื่องใบปลิว เรื่องโปสการ์ด เป็นเรื่องที่พวกเราไม่เคยทำจริงๆ โชคดีที่มีพี่ๆน้องๆวงการการ์ตูนที่น่ารักคอยช่วยเหลือมาโดยตลอด

พูดได้ว่างานโคโคโระปีแรกเป็นงานที่จัดไปร้องไห้ไปจริงๆ ตอนนั้นพอพูดถึงเรื่องงานการ์ตูนปุ๊ป ประโยคที่ได้ยินแทบทุกครั้งคือ "ไร้สาระ ทำทำไม หาเรื่องใส่ตัวเปล่าๆ"  จนเคยนึกว่าไม่อยากทำแล้ว ทำไมมันยากอย่างนี้

แต่พอเห็นความพยายามของน้องๆสตาฟฟ์คนอื่นๆแล้ว ตอนนั้นในฐานะแม่งานเราจะถอยไม่ได้ อย่างน้อยต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าสิ่งที่พวกเราทุกคนช่วยกันทำจนเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมามันไม่ใช่เรื่องไร้สาระ เรากำลังทำช่วยกันทำบางอย่างที่อาจจะมีค่าอย่างมากสำหรับบางคน เราอาจจะสามารถเป็นส่วนหนึ่งที่ต่อชีวิตใครสักคนได้

งานปีแรกเป็นงานที่พวกเราไม่เคยคาดคิดเลยจริงๆ จากที่คิดมาตลอดว่าถ้ามีคนมางานสัก 500 คนก็คงจะดี แต่คิดว่าคงมาแค่ 200-300 คนเท่านั้นเพราะเราไม่ใช่กลุ่มที่โด่งดังหรือมีชื่อเสียงมาก่อนเลย แต่งานในครั้งนั้นกลับเกินความคาดหมายอย่างที่สุด เราไม่ได้เตรียมอะไรไว้สำหรับใส่เงินจำนวนมากมายขนาดนั้น เลยต้องเอาเงินทั้งหมดใส่ในถุงยาแทน

จากคำพูดที่เคยบั่นทอนกำลังใจจากใครหลายๆคนก็เปลี่ยนเป็นคำชม แต่สิ่งที่พวกเราภูมิใจมากที่สุดคือการที่ได้พิสูจน์ให้หลายๆคนได้เห็นว่าพวกเราทำได้จริงๆ เราสามารถเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยเหลือชีวิตผู้อื่นได้ เราสามารถทำให้คนที่มางานเราประทับใจกับงานได้ พวกเราไม่ได้ต้องการชื่อเสียงหรือเงินทองใดๆ เราต้องการแค่ 2 อย่างนี้เท่านั้นเอง

เคยมีคนบอกไว้ว่างานเราเป็นงานเล็กๆที่ยิ่งใหญ่ ขอขอบคุณมากค่ะ และสำหรับสตาฟฟ์ทุกคนที่อาสาเข้ามาทำหน้าที่ทุกหน้าที่ในงานโคโคโระทุกปี ตั้งแต่สตาฟฟ์รุ่นแรกที่ช่วยบุกเบิกสร้างงานนี้ด้วยกันมาโดยตลอด และสตาฟฟ์ใหม่ๆที่อาสามารับหน้าที่ในงานปีต่อๆมา ทุกๆคนสำคัญในทุกหน้าที่ เราอาจจะไม่ใช่กลุ่มสตาฟฟ์ที่จัดงานได้เก่งที่สุด สนุกที่สุด หรือดีที่สุด แต่พวกเราก็พยายามอย่างที่สุดเพื่อสร้างงานโคโคโระในทุกปีที่ผ่านมา

ขอขอบคุณทุกๆท่านจากใจจริงๆค่ะ ทั้งสปอนเซอร์, Circle , วง Cover และ Cosplayer ที่ช่วยเหลือพวกเรามาโดยตลอดจนมีงานโคโคโระครั้งที่ 2 และ 3 ตามมา 

อย่างที่สตาฟฟ์ผู้น่ารักคนหนึ่งของงานได้เขียนไว้ในบล็อก (ขอเอามาลงในบล็อกนี้ด้วยนะลูก)

ขอบคุณทุกๆท่านที่ช่วยให้งาน KoKoRo เป็นรูปเป็นร่างได้ถึงทุกวันนี้ จากปีแรกถึงปีที่สาม โคโคโระได้ต้อนรับผู้เข้าร่วมงาน ปีละประมาณ 1000 คน ถ้าคิดประมาณแบบไม่เข้าข้างตัวเอง ก็มีผู้ที่ร่วมช่วยเหลือกันมา ประมาณ 1000 คน

ที่อาจจะมาเพราะเป็นขาประจำงานการ์ตูน แต่ทุกๆคนดูจะโอนอ่อนให้งานเราในหลายๆเรื่อง ทั้งความผิดพลาดต่างๆนานา เพราะ "งานบุญ" บ้างก็บ้านไกล บ้างก็เจองานการ์ตูนติดๆกัน บ้างก็เจอปัญหาแสงไฟในงานสลัวเกิน แต่ก็ยังมา...

ซาบซึ้งใจค่ะ คนไทยน่ารัก และคนการ์ตูนไทยก็น่ารักมากๆ

อยากให้ทุกท่านได้มา แล้วรู้สึกว่าได้ช่วยเหลือ มีความสนุก และมีความสุขใจ

เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ได้รับมา ได้นำไปช่วยเหลือผู้ป่วยจริงๆ

เป็นผู้ป่วยไม่กี่คน เพราะค่าผ่าตัดแพงมาก แต่ก็เป็นหนึ่งคน ที่ได้เกิดใหม่เพราะคนอีกหนึ่งพันคน

หนึ่งชีวิต ที่หัวใจของเขามอบคืนวันที่มีแต่ความทรมาน ได้มีชีวิตใหม่ และหัวใจที่จะให้ชีวิตที่แสนยืนนาน

เพียงพอที่จะอยู่เคียงข้างคนที่รัก ให้หัวใจได้เต้นโดยไม่ต้องมีความเจ็บปวดอยู่ทุกจังหวะของชีวิต

เป็นหัวใจ ที่มาจากการเยียวยาของหัวใจอีกพันดวง

Only Heart can Heal*

เราไม่รู้ว่าในปีหน้าจะได้มีงานโคโคโระครั้งที่ 4 หรือครั้งต่อๆไปไหม เพราะน้องๆสตาฟฟ์ทุกคนต่างก็โตขึ้น เรียนหนักขึ้น มีงานมากขึ้น แต่ถ้าพวกเรายังทำไหว เราก็ยังอยากจะทำงานนี้ต่อไป สำหรับเราในฐานะคนที่เริ่มต้นให้กับงานครั้งแรก ก็อยากจะฝากงานโคโคโระไว้กับน้องๆสตาฟฟ์รุ่นต่อๆมาเรื่อยๆ อยากจะบอกว่าเรารักและภูมิใจในตัวน้องๆสตาฟฟ์ทุกๆคน ไม่ว่าใครจะคิดยังไง แต่สำหรับเราแล้ว น้องๆสตาฟฟ์งานโคโคโระทุกคนยอดเยี่ยมที่สุดค่ะ 

และสำหรับทุกท่านที่มางานของพวกเรา ขอขอบคุณจากใจอีกครั้งค่ะ

ก่อนอื่นขอสรุปรายได้ทั้งหมดก่อนนะคะ (ยอดนี้ไม่ได้รวมเงินที่ได้จากสปอนเซอร์จำนวน 4500 นะคะ)

รวม                                       85,060.25  บาทค่ะ (ตีว่า 1000 เยนน่าจะราวๆ 300 บาทค่ะ)

แต่ตอนไปแลกเช็ค แบบเดียวกับปีที่แล้วเลยค่ะ ไปรอเข้าคิวที่แบงค์ตอนพักเที่ยง คนเยอะมากกกกกก แถมแบงค์พันเยนใบเดียวเค้าไม่รับแลกด้วย เค้าบอกให้ไปแลกที่จุดแลกเงินที่พวกนักท่องเที่ยวเค้าไปแลกกัน

เอ่อ..พี่คะ แถวนี้มันพระประแดง ชนบ๊ท ชนบทนะคะ

เลยแบกเงินกลับออฟฟิศ พ่อคงเห็นแบกถุงนี้ไปแบงค์ติดกันสองวันแล้ว ถ้าแบกไปวันที่ 3 4 5 คงได้โดนปล้นสักวัน พ่อเลยบอกว่า งั้นไปแลกที่ฝ่ายบัญชี แล้วพ่อเพิ่มให้เป็นแสนนึง

ได้ยินดังนั้นจะรอช้าอยู่ทำไม รีบวิ่งเข้าห้องฝ่ายบัญชีแบบไม่ต้องรอให้เรียกเลยค่ะ กลัวพ่อเปลี่ยนใจ

สรุปปีนี้งานโคโคโระบริจาค 100,000 บาทให้โครงการ หัวใจเมตตานะคะ

คาดว่าจะนำเช็คใบนี้ไปมอบให้กับทางเซ็นต์หลุยส์ในวันศุกร์นี้ค่ะ จริงๆตอนแรกว่าจะเอาไปให้วันพรุ่งนี้ แต่คุณพ่อชัชวาลไม่ว่างช่วงเช้า ก็เลยกะว่าจะเอาไปให้วันศุกร์แทนค่ะ

ยังไม่ได้ถ่ายรูปเช็คให้ดูเพราะว่ากล้องแบตหมดพอดีค่ะ (จริงๆหมดตั้งแต่วันงานแล้วป่านนี้ยังไม่ได้ชาร์ตเลย แหะๆๆ)

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณทุกท่านมากๆนะคะที่ช่วยเหลือกันจนมีงาน Comicon Road มาได้สามปีซ้อนแล้ว ปีหน้าก็ยังไม่รู้ว่าจะได้จัดเป็นปีที่สี่หรือเปล่า (ตอนนี้สตาฟฟ์ยังเหนี่อยอยู่เลยค่ะ สงสัยจะแก่ไปแล้ว ^^)

และขอแนะนำบล็อกสตาฟฟ์รุ่นบุกเบิก (ได้ข่าวว่ามีหลายคนแอบปลื้มสตาฟฟ์งานเรา อิๆๆ)

http://butterflykisses.exteen.com/20080526/3-kokoro

http://ojisama.exteen.com/20080519/kokoro-3

edit @ 27 May 2008 00:39:31 by Luthien [Staff]