เห็น 1 ในสตาฟฟ์รุ่นบุกเบิกอัพบล็อกรำลึกความหลังถึงงานโคโคโระ ทำให้นึกถึงความหลังเมื่อปีที่ผ่านๆมา

จากจุดเริ่มต้นเล็กๆ จากความคิดที่ว่าอยากจะบวชของสตาฟฟ์บ๊องๆคนนึง ที่เดินตามมาเซอร์มาร์ธาไปทั่วโรงพยาบาลเซ็นต์หลุยส์อยู่ 1 วันเต็มๆ ได้เห็นว่ามีคนที่กำลังต่อสู้เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ รอคอยความหวังจากความช่วยเหลือของมูลนิธิเซ็นต์หลุยส์

ตอนที่ยืนอยู่ข้างๆเตียงคุณลุงท่านนั้น นอกจากจะช่วยมาเซอร์สวดภาวนาให้คุณลุงหายเร็วๆแล้ว ในใจก็ยังคิดว่า "เราจะทำอะไรได้มากกว่านี้ไหม" แต่ด้วยลำพังคนแค่คนเดียวคงทำอะไรมากไม่ได้ แต่สายตาของคุณลุงยังติดอยู่ในใจตลอด

จนมาคิดได้ว่าอยากจัดงานการ์ตูนการกุศล สถานที่ที่คิดไอเดียนี้ออกคือที่สถานีขนส่ง ตอนนั้นนั่งอยู่ในรถคนเดียว พี่ชายฝากของไปส่งกับรถทัวร์ นึกย้อนกลับไปทีไรก็ขำทุกที มันไม่น่าจะคิดออกได้ในที่แบบนั้นเลย

จากนั้นโทรหาน้องๆที่ทุกวันนี้ก็กลายมาเป็นสตาฟฟ์รุ่นบุกเบิกของงานโคโคโระไปแล้ว

จากงานครั้งแรกที่พวกเรายังทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง ไม่เคยจัดงานการ์ตูน ไม่เคยมีชื่อเสียงทางด้านนี้เลยด้วยซ้ำ อุปสรรคมากมายนับไม่ถ้วน ทั้งเรื่องสถานที่ เนื่องจากเซ็นต์หลุยส์ไม่เคยมีงานแบบนี้มาก่อน ถึงแม้จะพอมีเส้นอยู่บ้างแต่ก็ยังยากอยู่ดี ทั้งเรื่องเงินที่ต้องหาสปอนเซอร์มาช่วยเพราะปีแรกยังต้องจ่ายค่าห้องเองอยู่ ทั้งเรื่องใบปลิว เรื่องโปสการ์ด เป็นเรื่องที่พวกเราไม่เคยทำจริงๆ โชคดีที่มีพี่ๆน้องๆวงการการ์ตูนที่น่ารักคอยช่วยเหลือมาโดยตลอด

พูดได้ว่างานโคโคโระปีแรกเป็นงานที่จัดไปร้องไห้ไปจริงๆ ตอนนั้นพอพูดถึงเรื่องงานการ์ตูนปุ๊ป ประโยคที่ได้ยินแทบทุกครั้งคือ "ไร้สาระ ทำทำไม หาเรื่องใส่ตัวเปล่าๆ"  จนเคยนึกว่าไม่อยากทำแล้ว ทำไมมันยากอย่างนี้

แต่พอเห็นความพยายามของน้องๆสตาฟฟ์คนอื่นๆแล้ว ตอนนั้นในฐานะแม่งานเราจะถอยไม่ได้ อย่างน้อยต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าสิ่งที่พวกเราทุกคนช่วยกันทำจนเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมามันไม่ใช่เรื่องไร้สาระ เรากำลังทำช่วยกันทำบางอย่างที่อาจจะมีค่าอย่างมากสำหรับบางคน เราอาจจะสามารถเป็นส่วนหนึ่งที่ต่อชีวิตใครสักคนได้

งานปีแรกเป็นงานที่พวกเราไม่เคยคาดคิดเลยจริงๆ จากที่คิดมาตลอดว่าถ้ามีคนมางานสัก 500 คนก็คงจะดี แต่คิดว่าคงมาแค่ 200-300 คนเท่านั้นเพราะเราไม่ใช่กลุ่มที่โด่งดังหรือมีชื่อเสียงมาก่อนเลย แต่งานในครั้งนั้นกลับเกินความคาดหมายอย่างที่สุด เราไม่ได้เตรียมอะไรไว้สำหรับใส่เงินจำนวนมากมายขนาดนั้น เลยต้องเอาเงินทั้งหมดใส่ในถุงยาแทน

จากคำพูดที่เคยบั่นทอนกำลังใจจากใครหลายๆคนก็เปลี่ยนเป็นคำชม แต่สิ่งที่พวกเราภูมิใจมากที่สุดคือการที่ได้พิสูจน์ให้หลายๆคนได้เห็นว่าพวกเราทำได้จริงๆ เราสามารถเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยเหลือชีวิตผู้อื่นได้ เราสามารถทำให้คนที่มางานเราประทับใจกับงานได้ พวกเราไม่ได้ต้องการชื่อเสียงหรือเงินทองใดๆ เราต้องการแค่ 2 อย่างนี้เท่านั้นเอง

เคยมีคนบอกไว้ว่างานเราเป็นงานเล็กๆที่ยิ่งใหญ่ ขอขอบคุณมากค่ะ และสำหรับสตาฟฟ์ทุกคนที่อาสาเข้ามาทำหน้าที่ทุกหน้าที่ในงานโคโคโระทุกปี ตั้งแต่สตาฟฟ์รุ่นแรกที่ช่วยบุกเบิกสร้างงานนี้ด้วยกันมาโดยตลอด และสตาฟฟ์ใหม่ๆที่อาสามารับหน้าที่ในงานปีต่อๆมา ทุกๆคนสำคัญในทุกหน้าที่ เราอาจจะไม่ใช่กลุ่มสตาฟฟ์ที่จัดงานได้เก่งที่สุด สนุกที่สุด หรือดีที่สุด แต่พวกเราก็พยายามอย่างที่สุดเพื่อสร้างงานโคโคโระในทุกปีที่ผ่านมา

ขอขอบคุณทุกๆท่านจากใจจริงๆค่ะ ทั้งสปอนเซอร์, Circle , วง Cover และ Cosplayer ที่ช่วยเหลือพวกเรามาโดยตลอดจนมีงานโคโคโระครั้งที่ 2 และ 3 ตามมา 

อย่างที่สตาฟฟ์ผู้น่ารักคนหนึ่งของงานได้เขียนไว้ในบล็อก (ขอเอามาลงในบล็อกนี้ด้วยนะลูก)

ขอบคุณทุกๆท่านที่ช่วยให้งาน KoKoRo เป็นรูปเป็นร่างได้ถึงทุกวันนี้ จากปีแรกถึงปีที่สาม โคโคโระได้ต้อนรับผู้เข้าร่วมงาน ปีละประมาณ 1000 คน ถ้าคิดประมาณแบบไม่เข้าข้างตัวเอง ก็มีผู้ที่ร่วมช่วยเหลือกันมา ประมาณ 1000 คน

ที่อาจจะมาเพราะเป็นขาประจำงานการ์ตูน แต่ทุกๆคนดูจะโอนอ่อนให้งานเราในหลายๆเรื่อง ทั้งความผิดพลาดต่างๆนานา เพราะ "งานบุญ" บ้างก็บ้านไกล บ้างก็เจองานการ์ตูนติดๆกัน บ้างก็เจอปัญหาแสงไฟในงานสลัวเกิน แต่ก็ยังมา...

ซาบซึ้งใจค่ะ คนไทยน่ารัก และคนการ์ตูนไทยก็น่ารักมากๆ

อยากให้ทุกท่านได้มา แล้วรู้สึกว่าได้ช่วยเหลือ มีความสนุก และมีความสุขใจ

เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ได้รับมา ได้นำไปช่วยเหลือผู้ป่วยจริงๆ

เป็นผู้ป่วยไม่กี่คน เพราะค่าผ่าตัดแพงมาก แต่ก็เป็นหนึ่งคน ที่ได้เกิดใหม่เพราะคนอีกหนึ่งพันคน

หนึ่งชีวิต ที่หัวใจของเขามอบคืนวันที่มีแต่ความทรมาน ได้มีชีวิตใหม่ และหัวใจที่จะให้ชีวิตที่แสนยืนนาน

เพียงพอที่จะอยู่เคียงข้างคนที่รัก ให้หัวใจได้เต้นโดยไม่ต้องมีความเจ็บปวดอยู่ทุกจังหวะของชีวิต

เป็นหัวใจ ที่มาจากการเยียวยาของหัวใจอีกพันดวง

Only Heart can Heal*

เราไม่รู้ว่าในปีหน้าจะได้มีงานโคโคโระครั้งที่ 4 หรือครั้งต่อๆไปไหม เพราะน้องๆสตาฟฟ์ทุกคนต่างก็โตขึ้น เรียนหนักขึ้น มีงานมากขึ้น แต่ถ้าพวกเรายังทำไหว เราก็ยังอยากจะทำงานนี้ต่อไป สำหรับเราในฐานะคนที่เริ่มต้นให้กับงานครั้งแรก ก็อยากจะฝากงานโคโคโระไว้กับน้องๆสตาฟฟ์รุ่นต่อๆมาเรื่อยๆ อยากจะบอกว่าเรารักและภูมิใจในตัวน้องๆสตาฟฟ์ทุกๆคน ไม่ว่าใครจะคิดยังไง แต่สำหรับเราแล้ว น้องๆสตาฟฟ์งานโคโคโระทุกคนยอดเยี่ยมที่สุดค่ะ 

และสำหรับทุกท่านที่มางานของพวกเรา ขอขอบคุณจากใจอีกครั้งค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

เห็นด้วยกับ คห.ฝน ^^
หวังว่าจะมีโคโคโระสี่นะค้า~

#8 By Pukpik on 2008-05-30 22:05

ขอบคุณมาซะทุกคน แล้วเจ้ขอบคุณตัวเองรึยัง
ถ้าเจ้ไม่อยากบวช ไม่มีความรุ้สึกอยากช่วยคุณลุง ไม่ทำอะไรสักอย่าง

ก็คงไม่มีโคโคโระ

ยังไงต้นกำเนิดงานก็คือเจ้นะ

ถ้าเจ้ยังมีแรงจะทำต่อ ทุกคนก้อพร้อมจะร่วมงานกันเจ้เสมอ
เจ้อย่าลืมสิ!!!

#7 By SaiFoN on 2008-05-30 00:48

แค่ได้ไปร่วมงานตลอด 3 ปีก็รู้สึกประทับใจมากๆแล้วนะคะ ยิ่งพอได้ทราบที่มาคือแรงบันดาลใจที่ทำให้มีงานโคโคโระขึ้นมาได้นี่ยิ่งซาบซึ้ง

ไม่รู้จะพูดอะไรดี แต่อยากให้รู้ว่าดีใจมากๆค่ะที่มีงานดีๆแบบนี้ และยินดีจะให้ความช่วยเหลือต่อไปเรื่อยๆค่ะ big smile
จัดทุกครั้ง ไปทุกครั้งแน่ๆ เอิ้กๆ
สู้ๆนะครับ ขอบคุณสต๊าฟ์ทุกท่านที่ทำให้มีงานดีๆแบบนี้

ข้าน้อยเอาไปเล่าให้ท่านแม่ฟังว่างานนี้นำค่าเข้างานจะนำไปบริจาค
ท่านแม่ก็บอกว่าดีจัง เลยถีบๆส่งให้ไป(?)
อยากให้มีงานดีๆแบบนี้จัดขึ้นอีกนะฮะ ^ ^

#5 By mayWz on 2008-05-29 19:05

ดีใจที่มีงานแบบนี้นะครับ

อยากให้จัดขึ้นอีก


มันเป็นอะไรที่น่าประทับใจมากๆเลยนะครับในสายตาผม

และถ้ามีครั้งหน้าก็จะไปอีกครับ *หัวเราะ

กี๊ซซซ ในที่สุดมี๊ก็อัพ
แถมมีประโยคเน่าๆจากนะอีก ซาบซึ้งค่า

มี๊รู้ไหมคะ ว่าตอนที่นะเมนต์อยู่นี่ คือตอนที่นะเพิ่งจะไม่ไหวกับการตะลุยเสิชๆ อ่านๆ กระทู้เก่าๆในบอร์ดกิม (ตั้งแต่ตี2จนตอนนี้ จะสลบแล้ว)
เป็นมิตรภาพอันยาวนานค่ะ จริงๆแล้วความหลังกับงานโคโคโระไม่ใช่แค่ 3 ปี แต่นานกว่านั้นมาก...

วันงานนะเหมือนเห็นพี่มูนนี่เลย แต่ช่วงแรกๆนะไม่ได้ใส่แว่น เห็ดกะรามาถามอีกที ถึงได้แน่ใจ

เสียดายไม่ได้ทัก แล้วมาเห็นรูปทีหลัง เฮ้ออ...เสียดายสุดๆๆ

#3 By b u t t e r f l y k i s s e s * on 2008-05-29 08:42

แว่บมาอ่านคนที่สองถึงแม้ไม่ได้ทำอะไรเลยเป็นภาระหม่าม๊าอีกต่างหาก
T^Tแต่ว่าเอ็กซ์ ดีใจที่มีงานดีๆแบบนี้ฮะหม่าม๊า
เห็นน้องๆเค้าทำงาน แล้ว หนูเชื่อว่า
น้องๆเค้าทำงานออกมาได้อย่างดีเย่ยมฮะหม่าม๊า
*3*+ ปีหน้า หนูจะไปแว่บอีกฮะหม่าม๊า
รักหม่าม๊านะฮะ

#2 By The Exit on 2008-05-29 07:12

แว่บมาอ่านเป็นคนแรกๆ (รึเปล่าหว่า)
ขอให้มีงานการกุศลแบบนี้ต่อไปนะ
เดี๋ยวงานโคเวอร์ช่วงตุลาจะไปให้ได้เลย สู้ๆ